EUzičke razglednice: Edition of Contemporary Music (ECM) jazz

ECM (Edition of Contemporary Music) je nezavisna izdavačka kuća iz Minhena koja je poznata najviše po jazz izdanjima, mada većina ECM izvođača odbija svrstavanje muzike u žanrove. Osnovao ju je Manfred Eicher 1969. i od tada je ECM objavio veliki broj izdanja koje se ističu kako po dobroj muzici tako i po specifičnoj zvučnoj i vizuelnoj estetici.

Manfred Eicher (rođen 1943. g, Lindau, Njemačka) studirao je na Muzičkoj akademiji u Berlinu. Bio je bio producent većine izdanja svoje izdavačke kuće. Smatra se da je do sada producirao preko hiljadu izdanja, a u principu drži se pravila da se album snima dva dana, a uređuje i miksa jedan dan.

Eicher je jednom izjavio da je zadatak muzičkog producenta "uhvatiti" muziku koja mu se sviđa i prenijeti je do slušatelja kome se ta muzika također sviđa, ali on to još ne zna...

Ono što povezuje izdanja ove izdavačke kuće su jednostavnost u snimanju i "hladan" zvučni ambijent. Vremenom se pojavio termin "ECM jazz". Teško je opisati šta taj termin znači, pošto su u pitanju raznoliki izvođači koji su snimali za ECM, ali bi možda najbolje opisati takvu muziku kao "eteričnu".

Vjerovatno najčuvenije ECM izdanje je The Köln Concert Keith Jarretta iz 1975. koji je sa 3,5 miliona prodatih primjeraka postao najprodavaniji solo album u svijetu jazza i najprodavaniji album nekog pijaniste uopće.

Prvo ECM izdanje bio je album Free at Last iz 1969. američkog pijaniste Mala Waldrona. Slijedila su izdanja klavijaturista Keitah Jarretta, Chicka Corea, Paula Bleya, Egbertoa Gismontia i Arta Landea, saksofoniste Jana Garbareka, vibrafonista Garya Burtona, bubnjara Jona Christensena i Paula Motiana, gitarista Pata Methenya, Johna Abercrombiea, Ralpha Townera, Billa Connorsa, Terjea Rypdala, basista Eberharda Webera, Arilda Andersena, Charliea Hadena, Davea Hollanda, za ECM je snimao i Art Ensemble of Chicago...

Postoji jasna veza između ECM izdanja i "world music" scene, što je očito iz nekih folk radova Jana Garbareka, Stevea Tibbettsa i Stephana Micusua. Tu su i "ECM's world music" snimci trija Codona, Tunižanina Anouara Brahema, indijskog violiniste L. Shankara, Jona Hassella, Davea Liebmana, brazilskog perkusioniste Nana Vasconcelosa...

ECM je vremenom počeo izdavati i albume klasične muzike, tu su i razne saradnje autora jazz, klasične i "world music" scene, mnogi filmski stvaraoci su koristili ECM izvođače u svojim filmovima, o ECM su napisane knjige i snimljene emisije i filmovi. Posebna priča su omoti albuma. U muzeju Haus der Kunst u Minhenu 2012. je otvorena izložba: ECM - A Cultural Archaeology.

Danas se smatra da je ono što je Blue Note Records bio za jazz muziku '50-h i '60-ih, u decenijama koje su slijedile postao ECM Records GmbH, nimalo glamurozna firma koja se nalazi u industrijskog zoni Minhena i koja svoje prostorije dijeli s jednim poduzećem za distribuciju zdrave hrane čiji je vlasnik jedan od saradnika Manfreda Eichera iz ranih dana ove izdavačke kuće...