Pogledajte insert iz predstave 'King size' koja govori o krevetu

 Završetak ovogodišnjem MESS-a proteći će uz poznatog švicarskog redatelja i muzičara Christopha Marthalera i njegovu predstavu King Size.  

Za njega kažu da je jedan od najvećih čarobnjaka suvremenog teatra, a predstava koju večeras imamo priliku gledati na sceni Narodnog pozorišta u Sarajevu okarakterizirana je kao  bizarna melodramska muzička revija o velikim problemima, snovima, željama i krevetima malih ljudi.

O predstavi King Size

Termin 'enharmonično' u muzičkoj teoriji odnosi se na poseban način tretiranja jednog tona kao da je drugi – radi se o posebnoj tehnici, veoma popularnoj među kompozitorima u posljednja dva vijeka. Ne bez razloga – može li postojati ideja o promjeni koja je bliža životu od ove? Nije li svaki ljudski odnos enharmoničan na svoj način? Svaki brak, svaka tajna ljubav, svaki poljubac?

A pošto je ova činjenica prilično jasna, i dovoljno neistražena, Christoph Marthaler i njegova trupa obavljaju laparoskopiju mozga upravo za vrijeme enharmonične odluke – dok je mozak u snu.

Mjesto našeg odmora je savršeno, prelijepo, u prekrasnim bojama – a njegov centar je predmet želje – veliki bračni krevet! Na tom mjestu, gdje se krajnja intima (u ljubavnoj uniji) spaja sa potpunim odsustvom (za vrijeme sna), možemo vidjeti trenutke ljudskog preobražaja u njegovim najjačim i najsurovijim oblicima.

I pošto je uvijek potrebno troje da bi se došlo do enharmoničnih promjena u vjeri, predanosti, blaženstvu i sreći, pjevačici/glumici Tori Augestad i pjevaču/glumcu Michaelu von der Heideu se na sceni pridružuje tajanstveni Gosp. Dethleffsen.

Režija:

• CHRISTOPH MARTHALER

Igraju:

• TORA AUGESTAD
• BENDIX DETHLEFFSEN
• MICHAEL VON DER HEIDE
• NIKOLA WEISSE

Scenografija:

• DURI BISCHOFF

Kostimografija:

• SARAH SCHITTEK

Muzika:

• BENDIX DETHLEFFSEN

Dramaturgija:

• MALTE UBENAUF

Christoph Marthaler je rođen je 1951. u Erlenbachu pored Zuricha. Studirao muziku i mimu kod Jacquesa Lecoqa u Parizu. Sedamdesetih i osamdesetih godina dvadesetog vijeka radio kao pozorišni muzičar na mnogim pozornicama njemačkog govornog područja, a u Švicarskoj počinje raditi na vlastitim manjim muzičkim projektima. Frank Baumbauer ga 1989. dovodi u pozorište u Bazelu gdje ima i prve samostalne nastupe te radi svoje prve produkcije. Tu upoznaje koreografkinju Annu Viebrock i menadžericu Stefanie Carp sa kojima osniva vlastiti producentski tim. Od 1993. potpisuje mnoge projekte u sklopu svog rediteljskog angažmana u hamburškom Deutsches Schauspielhaus pod vodstvom Franka Baumbauera, te u berlinskom Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz pod vodstvom Franka Castorfa. Od 1994. sarađuje i na operama sa dirigentom Sylvainom Cambrelingom u Frankfurtu, Berlinu, Beču i Salzburgu. 1996. biva odlikovan nagradom Konrad Wolf, 1997. zajedno sa Annom Viebrock osvaja Bavarian Theater Prize i Fritz Kortner Prize, a 1998. osvaja Evropsku nagradu u Taormini. Po izboru kritike časopisa Theater heute 1997. i 1998. biran je za reditelja godine. 2001. postaje upravnik ciriške kuće Schauspielhaus, koju je prerano napustio 2004. zbog političkih nesuglasica. Zajedno sa Annom Viebrock 2004. osvaja Berlin Theater Prize. 2011. Christoph Marthaler osvaja nagradu Hans-Reinhart-Ring, najprestižniju pozorišnu nagradu u Švicarskoj.

Teatar Basel je općinski teatar grada Basela, Švicarska, koji je dom gradskoj operi i baletskim društvima. Teatar također, pored opera i opereta, radi mjuzikle i predstave. Teatar Basel je osnovan 1834. pod nazivom Basler Stadttheater. Prvi teatar je dizajnirao švicarski arhitekta Melchior Berri. 1873. počeli su radovi na novom teatru, koji je dizajnirao Johann Jakob Stehlin der Jüngere. Ovaj drugi teatar je bio otvoren 1875. i bio je u funkciji sve dok nije bio uništen u požaru 7. oktobra 1904. godine. Ubrzo su uslijedili planovi za treći teatar, ali tek nakon pet godina je napokon otvoren. Četvrti teatar je otvoren 1975, te se te godine ime mijenja u Teatar Basel. 1999. Proglašen je teatrom godine od strane kritičara, u istraživanju koje je sproveo časopis Theater heute. Također, 2009. i 2010. Teatar Basel je proglašen za Opera House godine od strane kritičara, u istraživanju koje je sproveo časopis Opernwelt. Ima tri glavne bine: Grosse Bühne, koja se koristi najčešće za operu i baletske produkcije, ali i za predstave, Schauspielhaus (dramska scena) u Steinentorstrasse, pretežno je dom dramskim produkcijama, Kleine Bühne, služi za sva tri sektora, za manje produkcije ili za manji broj publike.