EUzičke razglednice: Dirigenti

Herbert von Karajan (1908. - 1989.), bio je austrijski dirigent koji je 35 godina vodio Orkestar berlinske Filharmonije (od 1954. do 1989. godine)

Bio je čudo od djeteta kao pijanista, a na Mozarteumu u Salzburgu, na nagovor svog profesora specijalizira se za dirigovanje.

Nakon početnih uspjeha u Austriji operom Fidelio 1937. godine debitirao je s Berlinskom filharmonijom i Berlinskom državnom operom. Slijede uspjesi i dio karijere koji je obilježilo njegovo sporno članstvo u nacističkoj stranci zbog čega su mu nekoliko godina poslije rata onemogućeni nastupi.

1955. imenovan je doživotnim muzičkim direktorom u Berlinskoj filharmoniji, a od 1957. do 1964. bio je umjetnički direktor Bečke državne opere. Blisko je sarađivao s Bečkom filharmonijom i Salzburškim festivalom, a iskoristio je svoj ugled i za promociju nove tehnologije CD-a.

Kritika i obožavatelji jedinstveni su u mišljenju da je Herbert von Karajan posjedovao poseban dar u izvlačenju najljepših zvukova iz orkestra.

Arturo Toscanini (1867. - 1957.) smatran je najvećim italijanskim dirigentom svoga doba.

Karijeru je počeo kao violončelist i horovođa. Nakon toga biva angažiran je u talijanskim opernim kućama poput milanske Scale, bio je dirigent Metropolitena u New Yorku, filharmonije New Yorka, a od 1937. do 1954. vodio je za njega osnovani orkestar National Broadcasting Corporation.

Dirigirao je uvijek napamet i vrlo jednostavnim kretanjama autoritativno vladao orkestrom. Tokom šest desetljeća rada ostvario je opsežan repertoar, u kojemu se izdvajaju interpretacije djela Verdija, Wagnera, Puccinija (svjetska praizvedbe opera La Boheme, Čedo Zapada i Turandot), Mozarta, Beethovena, Brahmsa i Schuberta.

Lovro von Matačić (1899. -  1985.) rođen je na Sušaku u porodici gdje je otac bio operni pjevač a majka glumica. Nakon rastave roditelja i selidbe u Beč, Lovro je pristupio Horu bečkih dječaka, a muziku je učio privatno kod uglednih pedagoga. 1916. kao korepetitor počeo volontirati u Operi u Kölnu, a tada počinje i komponirati.

Prvi veliki uspjeh kao dirigent doživljava u Ljubljani sa operom Jenůfa Leoša Janáčeka, a 20-ih godina slijede uspjesi u Beogradu, Zagrebu, Beču...Vrhunac tadašnjih nastojanja ipak je bilo dirigiranje Berlinskom filharmonijom 1936.g. Mjesto stalnog dirigenta Opere Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu, 1938. zamijenio je funkcijom direktora Beogradske opere i šefa dirigenta Beogradske filharmonije.

Zbog nastavka svoje muzičke djelatnosti i tokom Drudog svjetskog rata nakon oslobođenja provodi godinu dana u zatvoru, a 1948. biva premješten u Skopje. 1954. mu Tito dozvoljava da dobije pasoš i ubrzo opet kreće njegova nova internacionalna karijera.

U Frankfurtu je 1961. postao šef dirigent tamošnje opere, a istovremeno je provodio snimanja za RAI u Torinu i vodio Dubrovačke ljetne igre. Imenovan je doživotnim počasnim dirigentom Simfonijskog orkestra NHK iz Japana, dirigirao orkestrima Češke, Berlinske i Münchenske filharmonije, nastupao u Bavarskoj državnoj operi, Teatru Colon u Buenos Airesu, bečkoj Državnoj i Volksoperi, Bečkim simfoničarima, sudjelovao u žiriju Karajanova dirigentskog natjecanja, a 1974. stupio je na mjesto šefa dirigenta Nacionalnog opernog orkestra iz Monte Carla.