Uživat ćemo u utakmicama najgore lige, bitno je da su lopte nove i da su džaba

Prije punih 12 godina, četvrtog dana mjeseca augusta 2002. godine, počelo je takmičenje u fudbalskoj Premijer ligi Bosne i Hercegovine, zvanično jedno od najslabijih fudbalskih takmičenja u Evropi.

Bio je to rezultat višemjesečnih napora, pregovora i razgovora. Ujedinili smo se i krenuli zajedno u ljepšu budućnost koja nije stigla. Dvanaest godina poslije, liga se nije pomjerila s mrtve tačke, naši klubovi i dalje jedva sastavljaju kraj s krajem, a u reprezentaciji nema igrača iz domaćeg šampionata.

I ne samo to, u svlačionici nacionalnog tima skoro da je ponestalo i igrača koji su nekada nosili dresove bilo kojih bh. klubova. Uglavnom su to momci fudbalski odgojeni daleko od domovine, u izbjeglištvu.

Fudbalski savez, pri tome, ne obraća nikakvu pažnju na ono što se dešava u avliji. To što se klubovima pred početak nekoliko posljednjih sezona podijeli po petnaestak lopti, nije baš znak da su stvari krenule naprijed. Štaviše, nisu rijetki oni koji se u fudbal razumiju bolje od većine, a koji, pak, tužno priznaju da domaći fudbal nikada nije bio slabiji. Potvrda: očajni rezultati u Evropi i već spomenuti bolni nedostatak ''vlastitih'' igrača u reprezentaciji, prije svega.

Kako dalje? Kuća domaćeg fudbala morala bi napraviti korjenitu reorganizaciju takmičenja, smanjiti broj klubova koji se takmiče u eliti, pooštriti infrastrukturne kriterije klubovima i pomoći im finansijski jer u Savezu sada novca ima. 

No, uz odnos kakav su u Ferhadiji 30 dosad imali prema klubovima, ništa nas lijepo ne očekuje ni u godinama koje slijede. I dalje ćemo ''uživati'' u utakmicama najgore lige, uz najgore igrače i na najgorim stadionima. Bitno je da su lopte nove i da su džaba.