Predstava u Kamernom teatru 55: Maja i ja i Maja

Na sceni Kamernog teatra 55, 28. maja s početkom u 20 sati, bit će izvedena predstava Maja i ja i Maja, nastala u produkciji Bitef teatra i de facto.

Autor teksta predstave je koju je režirala Anja Suša je Milan Marković, a u njoj igraju: Maša Dakić, Nevena Jovanović, Jelena Ilić, Miloš Isailović, Damjan Kecojević i Strahinja Lacković.

''Projekat o Maji istražuje post-jugoslovensko naslijeđe i mogućnost kontinuiteta lične memorije uprkos diskontinuitetu socijalnog i političkog ambijenta. Problematizuju se najbolniji toposi ličnih sjećanja u kontekstu kolektivne memorije i realnosti današnjice'', stoji u najavi ove predstave.

Projekat je nastao po motivima romana Maja i ja i Maja Sretena Ugričića i serije slikovnica Marcela Marliera i Gilberta Delahayea. Originalno ime glavne junakinje bilo je Martine, a jugoslovenska verzija karaktera bila je Maja i ova je slikovnica izvršila veliki uticaj na mnogobrojne generacije koje su odrastale u bivšoj Jugoslaviji.

Ugričićeva knjiga, koja je napisana 1993.g., fokusira se na raspad Jugoslavije i političke promjene u Evropi, koristeći karaktere Maje i specifičnu atmosferu kao metaforu srećnog djetinjstva nalik bajci koje se privodi kraju na najbrutalniji mogući način. Predstava primjenjuje sličnu proceduru, ali je njen fokus na današnjici.

Maja tako postaje ikonička figura sretne prošlosti u lokalnom i globalnom kontekstu. Činjenica da je Maja iz slikovnice porijeklom iz Brisela, koji je prijestonica EU, bila je podjednako zanimljiva autorima predstave kao i njen lokalni odjek, iz perspektive današnje Evrope kao i današnjeg prostora bivše Jugoslavije.

Suprotno veličini produkcijskog zahvata, sam koncept predstave paradoksalno je intimističke prirode, te bježi od ponavljanja ili ironizacije poznatih parola. Maja i ja i Maja projekat je koji raspravlja/razlaže krizu intimističke svijesti i njenog ideološkog ukalupljavanja. Na tragu svima poznatih slikovnica o Maji, autori uspostavljaju moduse traganja za intimizmom sjećanja, njihovom poroznošću i potrebom da se intimne priče povežu u sisteme pozorišnog dijeljenja trenutka i definisanja zajednice.